
My curse, één van de songs op het meesterlijke album 'gentlemen' van The Afghan Whigs is de reden van dit alles. Het is onvoorstelbaar hoe die song voor een groot stuk mijn leven heeft veranderd over de jaren heen. Wat begon als een onopvallend extraatje op dat album (die song wordt niet gezongen door de frontman maar door Marcy Mays) is uitgegroeid tot een totale ommekeer in mijn muzikale carriere : de drijfveer om mooie songs te schrijven en met mijn muziek de wereld te veroveren is onveranderd gebleven maar de klemtoon is veranderd. Ik hoef ze niet meer persé zelf te zingen.
Ik zat vreemd genoeg na 10 jaar en 5 albums in een soort van een sleur en had dringend nood aan een frisse wind. Toen ik voor de eerste keer iemand anders mijn songs hoorde zingen veranderde er iets : de song kwam in een andere dimensie terecht en werd een paar niveaus hoger getild. Bottom line: ik werd opnieuw aangenaam verrast, een gevoel dat ik al enkele jaren verloren was.
Twee jaar geleden besloot ik ervoor te gaan en eens te polsen bij mijn favoriete zangeressen of ze geinteresseerd waren in mijn vrouwenalbum-project. Tot mijn grote verbazing wou het grootste deel van de zangeressen onmiddellijk meedoen. Wat daarna volgde was een zeer verrassend parcours.
Door annulatie van sommigen op het laatste moment ben ik mijn zoektocht in Nederland gaan voortzetten en op twee fantastische zangeressen gebotst(Marike Jager, een opkomend talent in Nederland en Jacqueline Govaert van het vroegere Krezip)
Ook spannend voor mij waren de twee onbekende zangeressen die meedoen (Kaat en Myrthe, resp. 16 en 18 jaar). Ze hadden allebei zo goed als geen ervaring in een professionele studio maar toch zijn ze erin geslaagd om met hun uitzonderlijke klankkleur niet onder te doen voor de doorwinterde zangeressen, en dat is al een prestatie op zich.
Anderszijds heb je dan Lady Linn die ik gevraagd heb een klein jaar voor haar grote doorbraak. Het is natuurlijk geweldig voor ons allebei dat haar carriere hier een tijdje later onploft is (-;
En dan natuurlijk de grootste diva van allemaal : David Poltrock. Ook al heb ik alle nummers geschreven en het grootste deel meegeproduced, David is van onschatbare waarde geweest voor dit album. We hebben al regelmatig samengewerkt maar voor dit album heeft hij zich echt overtroffen. Al de arrangementen en de strijkers zijn van zijn hand en het 'less is more' principe heeft ervoor gezorgd dat de vocals steeds een prominente plaats kregen.
Want dat was voor ons duidelijk van in het begin, het zou een album worden dat zou draaien rond vocals en de speciale klankkleuren van de madammen. David en ik en de tien madammen zijn super tevreden met het eindresultaat dus voor ons is het reeds een groot succes, benieuwd wat jullie ervan gaan vinden.
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |